Διστακτικές οι Τράπεζες στην επαναγορά ομολόγων

Μπλεγμένη σε παρτίδα πόκερ με πολύ έμπειρους παίκτες θα βρεθεί η ελληνική κυβέρνηση, ακόμα κι αν οι Ευρωπαίοι δώσουν τελικά το πράσινο φως (και τα απαιτούμενα δάνεια) για την αναδιάρθρωση του χρέους μέσω της επαναγοράς των ομολόγων. Η επιτυχία του εγχειρήματος και ο βαθμός στον οποίο θα ωφελήσει πραγματικά την ελληνική οικονομία εξαρτάται από την προθυμία όσων έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους κρατικά ομόλογα να τα πουλήσουν στην
ελληνική κυβέρνηση στις τιμές της αγοράς. Όπως όλα δείχνουν, οι τράπεζες του εξωτερικού δεν θα είναι ιδιαίτερα διατεθειμένες να διευκολύνουν το εγχείρημα, αφού είναι αμφίβολο το κατά πόσο ο έτσι και αλλιώς ευάλωτος ευρωπαϊκός χρηματοοικονομικός κλάδος μπορεί σε αυτή τη φάση να αντέξει το de facto haircut που θα επιβάλει η επαναγορά των ομολόγων.


Της Κορίνας Σαμάρκου
Οι αναδιαρθρώσεις χρεών μέσω της επαναγοράς ομολόγων χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 1980. Μάλιστα, ο σημερινός επικεφαλής του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης EFSF και εμπνευστής του σχεδίου για την ελληνική αναδιάρθρωση, Klaus Regling, ως στέλεχος τότε του ΔΝΤ είχε εφαρμόσει με αρκετά μεγάλη επιτυχία ένα ανάλογο πρόγραμμα στις Φιλιππίνες.

Η διαφορά είναι ότι τότε οι τράπεζες που είχαν στην κατοχή τους τα κρατικά ομόλογα είχαν προχωρήσει στη διαγραφή της αξίας τους, επομένως μέσω της επαναγοράς ουσιαστικά κατέγραφαν κέρδη στους ισολογισμούς τους.

Αντίθετα, στην περίπτωση της Ελλάδας παράγοντες της αγοράς υπολογίζουν ότι από τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους οι ξένες τράπεζες μόνο το 20% έχει αποτιμηθεί στις τιμές της αγοράς. Το 80% των ομολόγων βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια διακράτησης έως τη λήξη των τραπεζών, που σημαίνει ότι οι τίτλοι αυτοί εξακολουθούν να αποτιμώνται στην ονομαστική τους αξία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι τράπεζες θα ήταν διατεθειμένες να πουλήσουν τα ομόλογα στις τιμές της αγοράς, γνωρίζοντας ότι με μια τέτοια κίνηση θα αναγκαστούν να εγγράψουν άμεσα ζημιές.

Αντίθετα, μάλλον θα προτιμήσουν να κρατήσουν τα ομόλογα, ελπίζοντας είτε ότι η κατάσταση της Ελλάδας θα βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου και τα χρέη θα αποπληρωθούν κανονικά, ή ότι εκείνες θα είναι σε καλύτερη οικονομική θέση για να αντέξουν το haircut κάποια στιγμή αργότερα.

Εξάλλου, όπως επισημαίνουν οι αναλυτές της Credit Suisse, σε τέτοιες περιπτώσεις οι τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυτό που ονομάζεται «το δίλημμα του φυλακισμένου». Γνωρίζουν ότι όσο περισσότερα χαρτοφυλάκια συμφωνήσουν να πουλήσουν τα ομόλογά τους με haircut, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες όσων δεν συμμετάσχουν στο σχέδιο να πάρουν πίσω το σύνολο των χρημάτων τους, αργότερα.

Πάντως, οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι ελληνικές τράπεζες, που έχουν στα χέρια τους περίπου το ένα πέμπτο του ελληνικού χρέους, μάλλον θα συμφωνούσαν να πουλήσουν τα ομόλογά τους στο κράτος, αφού με τον τρόπο αυτό θα έδιναν οριστικό τέλος στην αβεβαιότητα ως προς την κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Πρόθυμη να πουλήσει τα ελληνικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της θα ήταν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, καθώς έτσι θα απαλλαγεί από μια πολιτικά αμφιλεγόμενη δραστηριότητα. Με την αγορά να υπολογίζει ότι η ΕΚΤ έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας περίπου 50 δισ. ευρώ, η επαναγορά τους θα γλιτώσει την Ελλάδα από χρέη ύψους 15 δισ. ευρώ.
ΙΣΟΤΙΜΙΑ